توصف بوفه دانشگاه بودم که یک نسکافه بخورم و با یک کیک تا برم تو گوشه ای از حیاط دانشگاه بشینم و مشغول شم

به دانشجویان دوروبرم زیاد نگاه میکردم به رفتارهاشون تیپاشون شخصیتشون تا شاید بتونم از اونا یه درسی بگیرم و به عنوان یک تجربه ازشون استفاده کنم

نسکافم کمی سرد شد و تونستم با نی که داخل لیوانم بود نسکافه رو بکشم بالا در همون لحظه یک صحنه ای دیدم که واقعا کیف کردم دو همکلاس عاشق هم هستن و دستای همدیگر رو گرفتن دارن تو حیاط دانشگاه راه میرن با خودم میگفتم خدا خوشبختشون کنه چقدر هم به هم میان خلاصه دختر و پسر با هم دست دادن و رفتن هنوز نسکافه تموم نشده بود که دیدم همون پسر که دستای عشقش رو تو حیاط دانشگاه میگرفت و راه میرفت با یه دختر دیگه ای وارد حیاط شد وهمونطوری که دستای عشقش رو گرفته بود دستای این یکی دختر رو هم گرفته بود با خودم گفتم بیچاره دختره اگه بدونه نامزدش بهش خیانت میکنه چه حالی میشه اما لحظه ای بعد دیدم همون دختره که افسوس بدبختیش رو میخوردم با یک پسره دیگه در ان سوی حیاط نشسته رو صندلی و سرش رو گذاشته رو شونه ی پسره .بازم به قانونم نیوتن پی بردم که میگه هر عملی عکس العملی دارد

اگه در یک محیط اجتماعی نزدیک هم باشن و بهم خیانت میکنن اون وقت در محیط های دیگه چه خبره؟؟؟؟؟؟؟؟ا

حالا یه جورایی فهمیدم عشق و خیانت فاصله ای چندانی با هم ندارند.باز با خودم گفتم عجب زمونه ای شده نه میشه به پسرا اعتماد کرد نه میشه به دخترا اعتماد کرد.شاید هم نتیجه ی این عشق و خیانت به خاطر اینه که خیلی در این باورن دوام عاشقی در نرسیدن است.

یه لحظه به تنهایی خودم افتخار کردم که همیشه باهم زندگی کردیم